ใครจะชิงใครจะชังมันก็ช่างหัวเขา
แค่ตัวเรารู้เราช่างเค้าประไร
ใครจะชักใครจะแช่งใครจะแกล้งใครจะหยัน
ก็ให้ช่างหัวมันก็ให้ปล่อยเค้าไป
ใครจะชมใครจะเชิดว่าประเสริฐเลิศหรู
ตัวเรารู้เราอยู่ปล่อยเค้าชมไป
ใครจะรักใครจะเกลียดใครจะเสียด ใครจะสี
ก็เรารู้ตัวดีปล่อยเค้าทำไป..
เกิดเป็นมนุษย์สิ้นสุดแค่ตาย
เอาอะไรมากมายในความอนัตตา
โลภไปทำไมช่วงชิงแข่งขัน
สุดท้ายเหมือนกันต้องไปป่าช้า
จะเอาอะไรแค่รักโลภโกรธหลง
ไม่มีความมั่นคงบนกิเลสตัณห
าเกิดแก่เจ็บตายใยจะไปยึดมั่น
สรรพสังขารล้วนอนิจจาปล่อยวางมันเสีย
ทุกโขติณณา...
ใครจะเมินใครจะมองใยจะต้องไหวหวั่น
ใครจะใส่ร้ายกันใยจะต้องสนใจ
ใครจะดีใครจะเลวมันก็เรื่องของเขา
ใครจะนินทาเราใยจะต้องทุกข์ใจ
ใครจะล้อใครจะด่าใยจะต้องว่าตอบ
ใครไม่สนใครไม่ชอบใยจะต้องใส่ใจ
ใครจะคิดใส่ความใยจะต้องวุ่นจิต ....
"หากตัวเราไม่ผิดจะไปคิดทำไม"....
...เกิดเป็นมนุษย์สิ้นสุดแค่ตาย ประดุจดังต้นไม้ล้มทับโลกาหมดลมเมื่อไรหาประโยชน์ใดเล่า ล้วนต้องถูกเผาหามไปป่าช้าชีวิตยังมีสร้างความดีไว้เถิด ได้ไม่เสียชาติเกิด ได้ไม่ต้องอายหมาอันว่าความตายคือสัจธรรมความเที่ยง สิ้นสรรพสำเนียงเน่าเหม็นขึ้นมาจะเอาอะไร...จะเอาอะไรกันนักหนา...
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น