แก้วคว่ำ .....

ในเมื่อเราตั้งใจจะช่วยแล้ว
แต่เขายังทำตัวเหมือนแก้วคว่ำ
ต่อให้ฝนข้างนอกจะตกจนน้ำเต็ม
แต่ยังไงในแก้วนั้นก็ยังไม่มีน้ำเช่นเดิม
สุดท้ายคงต้อง
......ปล่อย.....
กัมมัสสะโกมหิ เราเป็นผู้มีกรรมเป็นของของตน
- กัมมะทายาโท เป็นผู้รับผลของกรรม
- กัมมะโยนิ เป็นผู้มีกรรมเป็นกำเนิด
- กัมมะพันธุ เป็นผู้มีกรรมเป็นเผ่าพันธุ์
- กัมมะปะฏิสะระโณ เป็นผู้มีกรรมเป็นที่พึ่งอาศัย
- ยัง กัมมัง กะริสสามิ จะทำกรรมอันใดไว้
- กัละยาณัง วา ปาปะกัง วา ดี หรือ ชั่ว
- ตัสสะ ทายาโท ภวิสสามิ จักเป็นผู้รับผลของกรรมนั้นสืบไป....

เขา...อย่า...

เขาเลว อย่าไปชม

เขาล้ม อย่าไปข้าม

เขายอม อย่าไปหยาม

เขาหยุด อย่าไปยื้อ

เขาเด่น อย่าไปอิจฉา

เขาด่า อย่าไปถือ

เขาสอน อย่างอน-ดื้อ

เขาซื่อ อย่าว่าเซ่อ

ปล่อย...

ใครจะชิงใครจะชังมันก็ช่างหัวเขา

แค่ตัวเรารู้เราช่างเค้าประไร

ใครจะชักใครจะแช่งใครจะแกล้งใครจะหยัน

ก็ให้ช่างหัวมันก็ให้ปล่อยเค้าไป

ใครจะชมใครจะเชิดว่าประเสริฐเลิศหรู

ตัวเรารู้เราอยู่ปล่อยเค้าชมไป

ใครจะรักใครจะเกลียดใครจะเสียด ใครจะสี

ก็เรารู้ตัวดีปล่อยเค้าทำไป..

เกิดเป็นมนุษย์สิ้นสุดแค่ตาย

เอาอะไรมากมายในความอนัตตา

โลภไปทำไมช่วงชิงแข่งขัน

สุดท้ายเหมือนกันต้องไปป่าช้า

จะเอาอะไรแค่รักโลภโกรธหลง

ไม่มีความมั่นคงบนกิเลสตัณห

าเกิดแก่เจ็บตายใยจะไปยึดมั่น

สรรพสังขารล้วนอนิจจาปล่อยวางมันเสีย

ทุกโขติณณา...

ใครจะเมินใครจะมองใยจะต้องไหวหวั่น

ใครจะใส่ร้ายกันใยจะต้องสนใจ

ใครจะดีใครจะเลวมันก็เรื่องของเขา

ใครจะนินทาเราใยจะต้องทุกข์ใจ

ใครจะล้อใครจะด่าใยจะต้องว่าตอบ

ใครไม่สนใครไม่ชอบใยจะต้องใส่ใจ

ใครจะคิดใส่ความใยจะต้องวุ่นจิต ....

"หากตัวเราไม่ผิดจะไปคิดทำไม"....

...เกิดเป็นมนุษย์สิ้นสุดแค่ตาย ประดุจดังต้นไม้ล้มทับโลกาหมดลมเมื่อไรหาประโยชน์ใดเล่า ล้วนต้องถูกเผาหามไปป่าช้าชีวิตยังมีสร้างความดีไว้เถิด ได้ไม่เสียชาติเกิด ได้ไม่ต้องอายหมาอันว่าความตายคือสัจธรรมความเที่ยง สิ้นสรรพสำเนียงเน่าเหม็นขึ้นมาจะเอาอะไร...จะเอาอะไรกันนักหนา...

รู้เรา รู้เขา....

รู้เรา รู้เขา

รู้เรา ควรรู้มากที่สุด แต่ส่วนมากมักจะไม่รู้

รู้เรา รู้แต่ส่วนดีของตนเอง แต่ไม่(รับ)รู้ส่วนไม่ดีของตนเอง

รู้เขา รู้แต่ส่วนไม่ดีของเขา แต่ไม่(รับ)รู้ส่วนที่ดี ถึงแม้จะรู้ส่วนที่ดี แต่ก็ไม่พูด

........

ให้เขาเถิด..........

เขาอยากดี เท่าไร ให้เขาเถิด
ไม่ต้องเกิด แข่งดี มีแต่เสีย
ริษยา คือทุรกรรม ทำให้เพลีย
ทั้งลูกเมีย พลอยลำบาก มันมากความ
เขาอยากเด่น เท่าไร ให้เขาเถิด
จะไม่เกิด กรรมกะลี ที่ซ่ำสาม
มุทิตา สาธุกรรม ทำให้งาม
สมานความ รักใคร่ เป็นไมตรี
เขาอยากดัง เท่าไร ให้เขาเถิด
ช่วยชูเชิด ให้ประจักษ์ ด้วยศักดิ์ศรี
ให้ดังก้อง ท้องฟ้า อย่างอสนี
ต่างฝ่ายมี ผลงาม ตามเรื่องตน ฯ

คนดี

สุขกับสิ่งที่ขาดหาย

ชีวิตมนุษย์ก็คงมีทั้งสุขและทุกข์...บริบูรณ์ด้วยบางอย่าง ขาดหายไปในบางสิ่ง ..

บางคน...เลือกที่จะก่นทุกข์อยู่กับสิ่งที่ขาดหายไป...

บางคน...เลือกที่จะมีความสุขกับสิ่งที่มีแม้เพียงน้อยนิด

แต่...บางคนกลับทุกข์กับสิ่งที่มีอยู่อย่างมากมาย

และ...มีบางคนก็เลือกที่จะสุขกับสิ่งที่ขาดหายไป…

ชีวิตมนุษย์ก็คงมีทั้งสุขและทุกข์...บริบูรณ์ด้วยบางอย่าง ขาดหายไปในบางสิ่ง ... แต่ที่สำคัญขอให้เราได้ใช้ชีวิตที่ “เป็นสุข” กับทั้งสิ่งที่มีและสิ่งที่ขาดหายนั้น

แล้วคุณล่ะ เลือกจะเป็นคนจำพวกไหน